Bu aptalca...
Neden bu kadar canım yanıyor?
Onu çok az tanıyordum.
Sadece birkaç aydır...
Ona özel dünyalar verebilirdim,ipek sicime safirler ve zümrütler gibi asılı dünyalar.
Ona verebilirdim...
Bitmesine yakın gözleri geliyor aklıma; beni tutkusuzca süzen o soğuk ifadeli,istediğini bilen bakışları...
Sonunda bana söyledi; ama ben daha o söylemeden biliyordum, gözlerinden belliydi.
Beni artık sevmediğine karar verdi.

Şimdiyse sapına kadar sağduyulu,hesapçı biri olup çıktım.Başkalarına benzemek istemiyorum.Kurdukları düşlerin onları ne hale getirdiğini görüyor ve aynı duruma düşmek istemiyorum.Buna izin vermeyeceğim.Hayalet kişiler hep uykularında ölüyorlar.Bir iki ay süreyle yüzlerinde garip gülümseme ile dolaşıyorlar ortalıkta.Yok olma sürecine çoktan girmişler gibi,çevrelerinde bir ''başkalık'' ışıltısı beliriyor.Bu belirtileri,hatta ondan önceki uyarı işaretlerini gözden kaçırmak olanaksızdır.Yanaklara yayılan pembe hafifliği,her zamankinden daha iri görünen gözleri,ayaklarını sürüyerek sersem sersem dolaşmalarını,gövdelerinin alt yarısından yükselen pis kokuyu.Ama onlarınki mutlu bir ölüm oluyor galiba.O kadarını kabul ederim.Zaman zaman onlara özendiğim bile oldu diyebilirim.Ama ben pes etmeyeceğim.Buna izin vermeyeceğim.Canımla ödeyeceğimi bilsem bile,sonuna kadar direneceğim.

''everyone of us is high,everyone of us is low,everyone of us is here''

''Kırk yaşında daha azraillik sayılmaz insan,hayır ama buna hazırlanır uzaktan uzağa,biraz önceleyerek.''

''Annemi ölürken hatırlıyorum.Solmuş ve ağarmış görünüyordu.Korkup korkmadığını sordum.
Sadece kafasını salladı.Onu ölü gördüğümde, dokunmaya korktum.Onun Tanrı'ya dönüşünde güzel ya da coşku verici hiçbir şey bulamadım.Ölümsüzlük hakkında konuşanları duydum,ama hiç göremedim.Nasıl öleceğimi merak ediyorum.O an son nefesi aldığımı bilmek neye benzerdi.Umarım tıpkı annem gibi olur.Aynı onun sakinliği ile.
Çünkü nerede saklıysa bu ölümsüzlük,görmedim.''

Okyanusun derin uğultusu.
Düşüncenin erişebileceğinden daha uzak kıyılarda patlayan dalgalar.
Derinlerin suskun gürlemeleri.
Ve bütün bunların arasından çağıran sesler ya da sesler değil titreşen mırıltılar,kelimecikler,yarı ifade edilmiş düşünce şarkıları.
Selamlaşmalar,selamlaşma dalgaları,ifade edilmemiş olana doğru kayan,birlikte kırılan sözcükler.
Yerküre'nin kıyılarında bir keder çatırtısı.
Sevinç dalgaları-nerede?Tanımlanamaz şekilde bulunmuş bir dünya,tanımlanamaz şekilde erişilmiş,tanımlanamaz derecede ıslak,bir su şarkısı.
Sesler şimdi çok sesli bir müzik oluşturuyor,gürültülü açıklamalar,kaçınılmaz bir felakete dair,yok edilecek bir dünyaya dair,bir çaresizlik dalgası,bir ümitsizlik spazmı,ölümcül bir düşüş ve yine kırılan sözcükler.
Sonra bir ümit kıvılcımı,sarmalanmış zamanın izleri arasında bir gölge Yerküre'nin bulunuşu,sulara gömülen boyutlar,paralellerin çekim gücü,derin çekim gücü,iradenin bir fırıldak gibi dönüşü,fırlatılıp parçalara ayrılışı,uçuş.Eskisinin yerine konan yeni bir Yerküre,yunusların gidişi.
Sonra sersemletici tek bir ses,oldukca berrak.
''Bu kavanoz size İnsanları Koruyalım Kampanyası tarafından iletildi.Size veda ediyoruz''
Sonra uzun,ağır ve kusursuz grilikteki bedenlerin akıl almaz derinlikte bir bilinmeyene doğru yuvarlanarak uzaklaşmasının sesi,sessiz kıkırdamalar.

Tek istediğim geriye dönüp şöyle demekti:''Bakın! Varoluş beni hapsedemedi.Bakın! Kayboluyorum!Bir daha hiçbir şey,hiçbir insan tuzağı beni kapana kıstıramaz.Dinimi reddediyorum!Muhteşem bir an yaşıyorum!Özgürüm!''

Biz Caladan'dan geldik - türümüz için cennet olan bir dünyadan.Caladan'da fiziksel ya da zihinsel bir cennet inşa etmeye gerek yoktu;orası zaten cennetti.Bunun bedeliyse,insanların bu hayatta cennete sahip olmak için hep ödedikleri bedeldi...yumuşamış,körelmiştik.